wróć

do strony głównej

skomentuj

Wywiady

„Polityka oświatowa państwa nie powinna naruszać terytorium rodziny” - rozmowa z prof. Bogusławem Śliwerskim, specjalistą od edukacji alternatywnej, rektorem Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Łodzi, kierownikiem Katedry Teorii Wychowania UŁ.

W jakich formach realizowana jest w Polsce edukacja alternatywna?
- O pedagogice alternatywnej można mówić wówczas, gdy istnieje wybór między co najmniej dwiema możliwościami w sferze szeroko rozumianego wychowania czy kształcenia. Innymi słowy, pedagogika alternatywna to pedagogika co najmniej dwuwariantowa, niekoniecznie sprowadzona do jednoznacznych i wykluczających się wzajemnie przeciwieństw edukacyjnych typu „albo to - albo tamto”, gdyż może to być pedagogika stwarzająca wybór pomiędzy rożnymi, nie wykluczającymi się ofertami, istniejącymi obok siebie i niezależnie od siebie. Miano alternatywności przypisuje się określonemu już niestandardowemu wobec form dominujących w danym społeczeństwie czy w danej instytucji rozwiązaniu pedagogicznemu (teoretycznemu, ideowemu i/lub praktycznemu), które cechuje jakaś odmienność w stosunku do pozostałych teorii czy praktyk edukacyjnych. | więcej >>>

„Cisza, spokój, bezpieczeństwo - czy to właśnie nasze dziecko znajdzie w szkole?” - rozmowa z psychologiem Barbarą Kozieł-Graczyk o edukacji domowej.

Dlaczego zainteresowała się Pani edukacją domową?
- Trudno powiedzieć, że „zainteresowałam się”. Mam troje dzieci. Mój najstarszy syn rozpoczął „realizację obowiązku szkolnego” w 1982 roku. Była to osiedlowa szkoła na ok. 2000 uczniów. W klasie było ponad trzydzieścioro dzieci, a „Pani” - w ciąży. Toteż przebywała głównie na zwolnieniu lekarskim. Na zastępstwach „uczyła” Pani Woźna... Syn poszedł do szkoły, umiejąc czytać, pisać i liczyć, kiedy jednak przyniósł mi ze szkoły torebkę cukru, wafelki i mąkę z napisami po rosyjsku oraz oświadczył, że to dar dzieci radzieckich dla polskich dzieci (był stan wojenny), stwierdziliśmy z mężem, że najkorzystniej dla naszego dziecka będzie jak najmniej przebywać w szkole. | więcej >>>

„(...) Pierwszym i najważniejszym środowiskiem społecznym dla dziecka jest rodzina” - rozmowa z psychologiem Krystyną Łuczak o edukacji domowej, socjalizacji i obniżaniu wieku obowiązku szkolnego.

Czy była Pani uczona w domu? Czy chodziła Pani do przedszkola? Ma Pani dobre wspomnienia ze szkoły?
- Ja, mój mąż, moje siostry i wszystkie dzieci z mojej ulicy a także z mojej klasy nie chodziły do przedszkola, bo go po prostu nie było. Rodziny były liczne i wielopokoleniowe, dlatego dziećmi zawsze ktoś z rodziny mógł się zająć. Przedszkola w czasach socjalizmu w Polsce stały się koniecznością z powodu tzw. transformacji społecznej. Kobiety do pracy - to upadek rodziny pokoleniowej. | więcej >>>

„Nigdy tyle ciekawych rzeczy w życiu nie robiłam: dla siebie i dla dzieci” - rozmowa z Panią Marzeną Reszke, nauczycielką, mamą Adasia (10 lat) i Grzesia (9 lat) o początkach edukacji domowej

Dlaczego edukacja domowa?
- To trudne pytanie. Opowiem, co doprowadziło mnie i moje dzieci do edukacji domowej.
Często człowiek robi w życiu coś, bo po prostu wie, że ma to zrobić. Wiem, że całe życie się do tego przygotowywałam (oczywiście nie wiedząc nawet, że edukacja domowa istnieje). Co się na to złożyło? | więcej >>>

„Rodzice nie mogą wiedzieć, jakie będą szkolne wspomnienia ich dzieci” - rozmowa z nastoletnią Basią, która już nie chodzi do szkoły i uczy się w domu

Czy nie myślisz, że życie szkolne osób w Twoim wieku jest bardzo fajne? Nie żałujesz, że nie chodzisz już do szkoły?
- Dla mnie takie ono nie było. W szkole generalnie się nudziłam. Wykłady raczej nie odbiegały od tego, co jest w podręczniku, a często bywa tak, że nauczyciel się nie wyrabia ze zrealizowaniem lekcji. Dużo czasu schodzi na sprawy organizacyjne i na rozwiązywanie (nie zawsze skuteczne) problemów z dyscypliną. Tak, że i tak daną lekcję musiałam opanować sama w domu. | więcej >>>

„Najbardziej lubię czytać książki” - rozmowa z dwunastoletnią Euniką Poredą, która nigdy nie chodziła do szkoły

Czy możesz opowiedzieć, kiedy rozpoczęłaś naukę w trybie domowym, jakie były początki?
- Naukę w trybie domowym rozpoczęłam w pierwszej klasie szkoły podstawowej, początki były dość łatwe. | więcej >>>

„Sporo znanych osób w Polsce popiera edukację domową” - rozmowa z p. Anną Janicką-Galant

Pani Aniu, jest Pani jednym z rodziców aktywnie działających na rzecz edukacji domowej i tym, który nigdy się nie skarżył na relacje z urzędnikami oświatowymi...
- Tak, słuchając pilnie tego co się dzieje w Polsce z ED mam wrażenie, że w Łodzi trafiłam do edukacyjnego raju :-) Przyjaźni ludzie w dyrekcji szkół, przyjaźni w kuratorium. Prawie wszyscy podchodzą otwarcie, przychylnie i nie kwestionują legalności a wręcz sami się zapalają do idei i nas wspierają. Mieliśmy serię artykułów w prasie lokalnej, film dokumentalny o podróżach i edukacji (teraz powstaje kolejny o Banku Wymiany Czasu), ja od lutego będę prowadzić cykliczne wykłady w szkołach pedagogicznych o specyfice ED i wykorzystaniu multimediów w nauce. Przyznam, że doniesień z innych regionów Polski słucham trochę jak "bajki o żelaznym wilku". A może wina leży po obu stronach? Jeśli ludzie czegoś nie znają, to boją się tego i odbierają jako zagrożenie. Trzeba więcej otwartości i pozytywnych przykładów współpracy. | więcej >>>

Wywiad z Indiana Jonesem!, czyli piętnastoletnim Przemkiem Galantem, który nie chodzi do szkoły, a uczy się w podróżach

Dlaczego uczysz się w formie edukacji domowej? Ludzie wyobrażają sobie, że albo szkoła cię nie chce, bo sprawiasz problemy, albo że masz tzw. szkolną fobię...
- Do końca szóstej klasy chodziłem normalnie do szkoły państwowej. Zacznę od tego jak się czułem, gdy jeszcze chodziłem do szkoły. Szkoła byłaby w sam raz gdyby nie to, że lekcje trwały tylko 45 minut, a potem były nikomu niepotrzebne, wrzaskliwe przerwy. [...] Każda lekcja zaczynała się sprawdzaniem listy obecności, potem odpytywanie i kontrola prac domowych. Prawdziwa nauka to ostatnie 20 minut... | więcej >>>

„Jeśli potrafimy nasze pociechy wychować, będziemy także w stanie je wykształcić” - rozmowa z p. Edytą Tehrani o nauczaniu swoich dzieci w Kanadzie

Czy rodzice w Kanadzie muszą wykazać się jakimiś kwalifikacjami, aby uczyć swoje dzieci w domu?
- Nie, w Kanadzie nie są od nas wymagane specjalne kwalifikacje, większość rodziców decydujących się na domowe nauczanie posiada minimum średnie wykształcenie, a to wystarczy. Jak już wspomniałam wcześniej, w oparciu o konstytucję rodzic ma pełne prawo do edukacji swoich dzieci ponad placówkami państwowymi. Ostateczna odpowiedzialność należy do rodzica i nie ma tu czegoś takiego jak obowiązek szkolny. | więcej >>>

„Zabrałam się do zakładania szkoły, aby umożliwić naszym dzieciom odkrywanie świata na własną rękę również w czasie spełniania obowiązku szkolnego” - rozmowa z Katarzyną Meyer, autorką strony www.naukajestodkrywaniem.de i założycielką „miejsca do odkrywania świata” dla własnych dzieci w Niemczech

Jak właściwie doszło do powstania szkoły?
- Wszystko zaczęło się od spojrzenia na aktywność moich dzieci, od zauważenia ich szczęścia i trudu odkrywania. | więcej >>>

„Nie ma nic przyjemniejszego od wspólnej 'podróży' z dzieckiem przez świat wiedzy” - Natalia Dueholm rozmawia z p. Anną Janicką-Galant na temat podróży i nauczania jej piętnastoletniego syna Przemka.

Wywiad bogato ilustrowany! | tutaj >>>

„Nikt nie zna dziecka lepiej niż jego rodzice” - rozmowa z p. Dorotą Kurkową na temat nauczania domowego w Czechach i kształcenia córki.

Opowiada Pani, że w Czechach rodzice mogą nauczać domowo dzieci tylko do 5 klasy. Czy znane są Pani dane, ile jest takich rodziców?
- W Czechach uczy się w domu zaledwie około 300 dzieci... | więcej >>>

„Nie przejmujcie się negatywnymi opiniami ludzi” - rozmowa z p. Jolantą Bielendą na temat edukacji domowej jej syna.

Czy może Pani przedstawić Czytelnikom swoją sytuację rodzinno-zawodową? Ludzie często nie wyobrażają sobie, jak można w Polsce mieć czas na edukację domową własnych dzieci...
- Jestem matką dwójki dzieci (Marcin 11 lat, Basia 13). Z wykształcenia jestem nauczycielką j. angielskiego. Obecnie, z uwagi na zaangażowanie się w nauczanie domowe syna, pracuję tylko w wakacje, prowadząc letnie kursy językowe. Mój mąż Piotr, prowadzi własną działalność... | więcej >>>

„Bierzcie to, co najważniejsze, wychowanie i kształcenie dzieci w swe ręce i nie bójcie się!” - rozmowa z panem Jackiem Poredą, nauczającym domowo rodzicem, nauczycielem i pedagogiem, autorem dwóch książeczek „Szkoła w domu” i „Chrystiańska edukacja”

Co radziłby Pan rodzicom, którzy zwrócili się do dyrektora, ale ten utrzymuje, że edukacja domowa nie jest w Polsce legalna? Dyrektorzy zazwyczaj znają tylko nauczanie indywidualne...
- Gdy dyrektor się sprzeciwia, należy pokazać mu ustawę o systemie oświaty, zakreślić paragraf o zgodzie dyrektora na realizacje obowiązku poza szkołą (art. 16.8) i pokazać, że prawo na to zezwala, a on jest po to, aby prawa przestrzegać. | więcej >>>

„Wymagania stawiane dzieciom w tej szkole nie zadowalały nas” - wywiad z Dominikiem Karśnickim

Mieszka Pan czasowo z rodziną w Kazachstanie. Po przybyciu, posłał Pan syna do szkoły międzynarodowej. Dlaczego zrezygnował Pan z tej szkoły na rzecz edukacji domowej?
- Cóż, okazało się, że ta szkoła nie spełnia naszych oczekiwań jako - użyję żargonu - „placówka wychowawcza”. Owszem, miała swoje niezaprzeczalne zalety: dobre warunki nauki, świetne wyposażenie, zasobną bibliotekę wielojęzyczną, basen... | więcej >>>

„Wolność jak powietrze” - rozmowa z Tomaszem Telukiem, edukowanym domowo dziennikarzem, komentatorem TechCentralStation.com, ekspertem Center fot the New Europe

Większość rodziców edukujących domowo to osoby wykształcone. Ale nawet one wątpią często w swoje możliwości, szczególnie gdy chodzi o naukę nastolatków. Czy Pana mama nie obawiała się, że nie da rady? Czy pobierał Pan lekcje u przyjaciół rodziców?
- Pani Natalio, nigdy nie jest tak, że jeśli rodzice decydują się na naukę w domu, pozostawieni są sami sobie. Między rodzinami, które decydują się na taki krok, tworzy się naturalna więź. Często rodzice-nauczyciele dzielą się swoimi doświadczeniami i dochodzi do zamiany ról, a nawet grupowego rozwiązywania problemów, czego nigdy nie doświadczy się w tradycyjnej szkole. | więcej >>>

„Poświęcić czas...” - rozmowa z Anną Podgórską z wydawnictwa „Aksjomat”, redaktor naczelną miesięcznika edukacyjnego „Abecadło”, autorką licznych książeczek dla najmłodszych dzieci.

Zwróciłam uwagę na Pani publikacje, ponieważ kieruje je Pani do rodziców, chcących nauczać własne dzieci, a nie do tzw. specjalistów od edukacji. Czy może Pani przedstawić swoją pracę?
- Z wydawnictwem „Aksjomat” jestem związana od 7 lat. Piszę i układam książki dla dzieci w wieku od 2 do 13 lat. Jednak głównym odbiorcą moich książek i zeszytów ćwiczeń są przedszkolaki oraz dzieci z klas 1-3. Od roku 2001 jestem również redaktor naczelną miesięcznika edukacyjnego dla dzieci w wieku 4-7 lat „Abecadło”. | więcej >>>

„Największą wadą nauczania domowego jest brak jego wsparcia w świecie” - rozmowa z Bożeną Bejnar-Sławow, wieloletnią tłumaczką amerykańskiego Institutes for the Achievement of Human Potential (IAHP - Instytut Osiągania Ludzkiego Potencjału), redaktorką książek Glenna Domana, odznaczoną Srebrną Odznaką Orderu Zasługi dla Rzeczypospolitej Polskiej, która edukowała domowo własne dzieci

Ma Pani troje dzieci: Beatę, Monikę i Mayę, które nauczała Pani domowo. Dlaczego?
- Moja decyzja opierała się o kilka spraw. Jednym z nich był mój kontakt z IAHP, w którym pracowałam jako tłumacz rodziców dzieci opóźnionych w rozwoju. Tam dowiedziałam się bardzo dużo na temat wczesnej stymulacji dzieci zdrowych. | więcej >>>

„Celem mojej organizacji jest to, aby dobra szkoła publiczna była lepsza niż szkoła domowa” - wywiad z Georgem Kingiem na temat socjalizacji edukowanych domowo

Czy uważa Pan, że uczniowie szkół domowych są lepsi z akademickiego punktu widzenia?
- To może być prawda, dlatego że uczą się oni w konkretnym i nieprzypadkowym środowisku. Dzieci takie nie muszą sobie dawać rady ze zwiększającym się
stresem. | więcej >>>

„Szkoła może umożliwić dzieciom edukowanym domowo uczestniczenie nawet w dodatkowych zajęciach w szkole” - wywiad z Gail Purkey, public relations director Illinois Federation of Techers (Federacja Nauczycieli Illinois)

Jaki jest według Pani największy problem z edukacją domową?
- Problemem są materiały, które używają domowi edukatorzy. W Illinois mogą oni używać wszystkiego, co im się podoba. Nie mamy nad tym żadnej kontroli. Uczniowie szkół publicznych podlegają pewnym standardom i egzaminom i na ich podstawie wiadomo, czy szkoła ma słabe wyniki czy dobre. | więcej >>>

„Uczyłam matematyki i ortografii w samochodzie” - rozmowa z dr Carol B. Low, psychologiem

A co było dla Pani złego w szkołach publicznych?
- Wszystko było nie tak. Uważam, że junior high school (szkoła od klas 6 do 8) to jedno z najgorszych miejsc dla dzieci, strasznie destruktywne. | więcej >>>

„Uczenie się jest najwspanialszą i dającą najwięcej radości grą na świecie.” [Glenn Doman] - wywiad z Karoliną Domagalską, nauczycielką w-f w gimnazjum, uczącą w domu swojego syna z porażeniem mózgowym

Kiedy i dlaczego zaczęła Pani nauczać indywidualnie syna?
- Mój syn przeszedł wylew śródczaszkowy w pierwszej dobie życia. Od początku wiedzieliśmy, iż będzie wymagał intensywnej rehabilitacji. Bardzo długo szukaliśmy dla niego odpowiedniej metody, odwiedzaliśmy wiele miejsc w Polsce i pogrążaliśmy się w rozpaczy.
| więcej >>>

„Uczę w domu, a dostaję wypłatę jako nauczyciel w szkole publicznej” - rozmowa z Jack’iem Van Noord’em, amerykańskim libertarianinem, chrześcijaninem, nauczycielem w szkole publicznej (matematyka, nauki społeczne), fotografem, dawnym publicystą „Daily Herald”, nauczającym w domu swoje dzieci

Jak to właściwie jest, uczy Pan w szkole inne dzieci, a swoje do szkoły posyłać Pan nie chce?
- Tak, jestem hipokrytą, bo uczę w domu, a dostaję wypłatę jako nauczyciel w szkole publicznej. Uważam jednak, że takie zinstytucjonizowane szkolnictwo jest aberracją od jakichś 150 lat. | więcej >>>

Kraina wiecznych wakacji? - rozmowa z Michael’em McBride’em - amerykańskim studentem, który nie musiał chodzić do szkoły

Czy mama była wymagającym nauczycielem?
- Jeżeli z czymś nie potrafiłem sobie poradzić, musiałem siedzieć nad tym tak długo, aż wszystko zrozumiałem. Rozwiązywałem testy, quizy, krzyżówki, czy inne zadania aż do skutku. Mama oceniała mnie tak, jak na to zasługiwałem. | więcej >>>

„Polscy rodzice mają wolność wyboru!” - pierwsza rozmowa z Krzysztofem Klicka, adwokatem (senior counsel) amerykańskiej Home School Legal Defence Association (HSLDA) ze stanu Wirginia

Czy sytuacja w Polsce jest dość typowa dla innych byłych sowieckich satelit?
- Nie, ponieważ na przykład na Węgrzech nauczanie domowe kwitnie. Odbywają się tam konferencje na temat domowego nauczania dwa razy do roku. W Czechach rząd oficjalnie uznał nauczanie domowe dla dzieci do 12 lat. | więcej >>>

„Reprezentujemy rodziców home schoolingujących” - druga rozmowa z Krzysztofem Klicka

Czym konkretnie zajmuje się Pana organizacja i ile liczy osób?
- Mamy obecnie ośmiu adwokatów pracujących w pełnym wymiarze czasu, a także sieć adwokatów we wszystkich stanach. Reprezentujemy rodziców home schoolingujących w sądzie oraz udzielamy porad prawnych. | więcej >>>

W kajdanach do szkoły - rozmowa z dr. Markiem Budajczakiem, pionierem e.d. w Polsce

Zapewne znając większość rodziców uczących w domu potrafi Pan powiedzieć kim oni są. Są nauczycielami, jak Pan?
- Tak, większa część takich rodziców, to nauczyciele, choć nie zawsze czynni zawodowo. Są w tej grupie rolnicy, a także bezrobotni, ponieważ, jak Pani wie, zarówno uzyskanie jak i utrzymanie pracy w Polsce nie jest łatwe. | więcej >>>